به
رعنائی چنان ای دوســـــــت عالَــــم زیر دست استت که
هر بالا بلنـــــدی اندریــن دنیـــــاســــت ، پست استت دل
از چنگــــــــت رهـــــایی یابد آیا ؟ نیــــست امّیدیمک پریشان
می کنی گيســـــو دو عالــــم بنـــد و بست استت چه
هستـــــت انتـــــظار از مــا بجــــــــز پژمـــردگی آیا؟ بجز
با ما اگر برخـــــاســـــت گاهـــی یا نشـــست استت؟ گسســــتي
هر چه پيــــــوستـــــم ، ولي از پاي ننشستم چه
قصدي نازنيــــن با من نگفتي زين گسست استت ؟ یقــــــین
کردم گرفتــــــاری عشـــــقت عیــن آزادی است نجُــــــستم
حرز از آن جادو که در چشـمان مست استت فنا
رنگ اســت ســر منـزل بقا را ، باش پس همچون سپندی
در ميان آتــــــشی ، گـــــر خیز و جـست استت شکستنـــــگاه
دل ها ، بزمـــــگاهی نقــــــــد و ارزانست دلا
بشـــــکن مگـــــر، جز، کامیابی در شکست استت؟ به
هرقبضــــی و هر بسطیـــت ، بشکن بشکنی برپاست خوشــا
ای دل هنیئـا لک پس از هر قبض ، بسط استت تعالـــــی
الله ، مـــــی جـــوئي تــــــعالي با وصالش گــر صـــــبوری
کن ، صبوری کن ، صبوری داربست استت سري
بر كـــــف اگر چـــــون مات ، مفـتاح الجنان گردد يقيناً
رستــگاري ، بــس ، سرانجـــــامي خجسـته استت به
مرگ امّا نه ، بل ماننــــــد مـــــا از فــــــرط مشتاقي اگر
از قيد غير از دوست رســــــــــتي ناز شـست استت روز گار از آستينـــش
جــــــــود ريزش مي كند كُـــنده
مي گــــرديـم و از ما دود ريزش مي كند حــــزن مـا در سيـــــنه آه
اندود وَلــوَل مي كند خــون
دل از ديــــده اشـــك آلود ريزش مي كند كم نيــــاورد آبشـــــار از
پشـت گرمي هاي كوه گرچــه
دامـــن دامــن از او رود ريزش مي كند الحـــذر از خـواب غــفلت چشم
پائيز است هـيز آبـــروي
بــــاغ و بســـــتان زود ريزش مي كند هستــــي ما تار و پـودي هست
چون يارانه اي پــود
مـــــا از تار و تار از پــود ريزش مي كند بي نصيــــــب از رونــق بازار
ايمان كفر نيست بس
كه از دامـــــان ايمان سـود ريزش مي كند اوج مي گــيرد كلام حـــــيّ
سبحـــــان بي گمان هر
چـــه از خـاخــــــام ها تلمود ريزش مي كند بت شــكن مي شـــد خلــيل الله
چون مي ديد از بـــت
شكستــــن هاي او نمــرود ريزش مي كند آسمان را مي كنــــد
سرشـــــار از غــوغا نسيم بوي
خـوش بر آســـــتان عـــود ريزش مي كند باد چون گرفت ، نبضِ رودِ رو به مرگ را ، گفت با درخت : هان نشسته اي ؟ چه بي خيال ؟!!! بجنب زود ، پيش از آنكه
سوز آفتاب ، گيرد از تو اين نشاط شاخ و برگ را ! نا گهان
بر آمد آهي از درخت ، سوي آسمان ، رفت و رفت و رفت ، تا به ابر تيره اي رسيد و آذرخش شد ، نهيب زد تگرگ را . قطره قطره آب شد دلش تگرگ ، زندگي دوباره يافت ساز و برگ را ! گر چه مي كشـــــد عطـــش كوير ، مثل من نيســــــت آتشيش در ضمــــــــير ، مثل من تن ســـــپرده اي مگر به موج چون حباب ؟ گشتــــه اي زجان خويــــش سير، مثل من ؟ سر بــــــه راه و رامِ رام چشـــم هاي خود ديده اي كســـــي دگر اســــــير ، مثل من ؟ آنچه من چشــــــيده ام ز دهــــر اگر چشي زود پـــــير مي شوي - نه دير - ، مثل من گر چه هر چه را كه بود و هست در جهان عشق شـــــد سرشته در خمـــير ، مثل من هر كه افـــتدش نگه به روت ، بي درنگ عاشقـــــت شود
، به ناگــــــــزير مثل من نه ، گمـــــان
نمي كــنم به شوق وصل تو طي نـــــكرده كس رهي خطــــير ، مثل من نا شكيب و پر خروش و مست همچو موج پا در اين مســـــير نه ، دلــــــــير ، مثل من دل ربـــــوده اي و ســــــر سپرده ام تو را اي غنـــــي كجاســــــتت فقــير ، مثل من ؟ رنه دكارت نيستم كه بگويم : « شك ندارم كه شك دارم . پس هستم .» با يك تير سه نشان ميزنم !!! و مي گويم : شك ندارم كه
عشق مي ورزم . پس ، هستي و هستم ، و چيزي است در ميان ..... ترجمه لاتین شعر فوق I'm not of the same mind as Rene De Cartes who fancied: I am not sceptic that I am sceptic I kill three birds with one shot I do not doubt that i love, therefore I exist and you exist and something which flows between the lover and the beloved exists با تلاطـــــم هاي دريا مـــــــوج اگـــــر از پا نشست آه مـــــن در سيـــــنه با اندوه هـــــا تنــــها نشست زد تلنـــــگر بر دلـــــم از سينـــه چون برخاست آه شعله ور تر از من آيا ديـــــده بودي تا نشــــست ؟ تار و پــــودم دود شـــــد خاكســـــتري از من نماند بس كـــه از انـــــدوه بر دل آه جانــــــفرسا نشست بر نتابيـــــدم مـــــگر دستـــــي نوازش از نســـــيم چون حبابي عمـــــر من برمـــــوج دريــاها نشست با وضو هر صبح و شب از بس كه خواندم ان يكاد در گلستــــانم گـــــلت از خـــــار بــــي پروا نشست كوه مومي شد به دستش ، كوهــــــكن فرهاد چونك ناز لـــــــــيلي بر دلــــــش در عالــــــم رؤيا نشست زندگـــــاني بي تو طــــــعمي هيچ در كامــم نداشت مـــــرده از انـــــفاس عيــــــسائيت با احيـا نشست من زدرويشــــــي نمي نالم كه درويشـي است گنج با قنـــــاعت فقــــــر در آغــــــوش استغـنا نشست گر چـــــه او هـــــم بود زن امّا حســـادت گل نكرد بزم ابراهـــــيم و هاجــــــر بر دل ســــــارا نشست غارتگر اي تگرگ !!! بهار است رحم كن . اين باغ نيست مگر مظهر بهشت . پروا نمي كني مگر از آه باغبان ؟ غارتگر اي تگرگ ، چه مي آيدت بدست ؟ انگار، رشك مي بري از اين كه باغبان ، - اين پينه پينه دست ، وين خسته از توالي غم هاي روزگار - زنده است با اميد ؟ بو برده اي مگر كه شكوفا شده ست عشق ؟ غارتگر اي تگرگ ، بگذار، در طراوت ايام نوبهار با نسترن روح نسيم آشنا شود . بگذار، مرغ عشق ، در بوستان چو عطر اقاقي رها شود . غارتگر اي تگرگ ، نوباوه ي شكوفه چه كرده است كاينچنين ، افتاده اي تو همچو بلائي به جان او ؟ در حقّ تو مگر ستمي كرده شاپرك ؟ غارتگر اي تگرگ ، از ننگ كار خويش ، خودت آب مي شوي !!! غارتگر اي تگرگ ، تو مرداب مي شوي !!! مثل موج های بی رمق!!! این توئی که می خوری تلنگر از ثبات صخره ها. گرچه نیست زحمتی برای ما، عِرض خویش می بری فقط. صخره، جُم نمی خورد ز جای خویش. غوکها تو را سوار می شوند، افتخار می کنی به خود؟ نوروز
رســـــید از ره ، بلـــــبل بزند چهـــــچه ، زیــــــرا که بهـــــار آمد روزی ،
مه سالـــــی خوش ، حالی خوش و بالی خوش با بزم هَزار آمد جاری شــــــده
رود آری ، آنگـــــــونه که پنــــداری ، دل داده به دلداری محبوب
وی انگــــــاری از مــــکر دغل عاری ، خوش نقش و نگار آمد وادی شـــــده
از گل پر ، از سوســـن و سنبل پر ، و از سهره و بلبل پر بستـــــان
زگلایول پر ، صهبــــــای من از مُل پر ، کاین باده به کار آمد آهــــــوی
خـــــتن آمد ، شـــــیدای چمــــــن آمد ، در دشــــت و دمن آمد روحـــــم
به بدن آمـــــد ، تا یـــــار اهـــــورائی با نـــــاز و وقــــــار آمد مُل با
گل و بلبل خوش ، با بلبل و گل مُل خوش ، مستی به تداول خوش گل پیشـــــقراول
خوش حـــــالا که چو سنبل خوش هر سرو و چنار آمد با هــــــدهـــــــــد
نور آئیـــــن ، قرقـــــاول سـور آئین ، داود زبور آئین ذالـــــنون
صـــــبور آئین ، با عشـــــق تنور آئیـــن ، بر بخت سوار آمد آلاله
شکوفـــــا شد ، دل راهی صـــــحرا شد ، سرمســـــت اهــــورا شد در دشت
چه غوغا شد ، چنگی چو دلش وا شد ، باچنگ و سه تار آمد روحـــــانی
و ریحـــــانی ، ریحـــــانی و روحانی ، من جسمم و او جانی چون
شمع شبســتانی ، آمـــــــد که گـــــــــریزد زو ، هر تیره و تار آمد کفرست
که ایمان شد ، سنگست که مرجان شد ، بخلست که احسان شد جرم
است که غـــــفران شد ، اینهـــــا همه از آن شد ، کارام و قرار آمد زنّار
اگـــــر بستـــــی ، در دیر اگــــــر هستـــــی ، از ماتـم و غم رستی می نوش
به تردستـــــی ، کاین جـــــوهر سرمستـــی ، انگور تبار آمد آرایـــــش
باغ آمــــد ، پرمایـــــه ایاغ آمـــــد ، سرمســـــت دمـــــاغ آمد دل مســـــت
به راغ آمد ، ابزار ســـــرور از هر ، ســو سلسله وار آمد دل بی
تو تعـــــب دارد ، جان با تو طـــرب دارد ، گل اصل و نسب دارد با مــــــقدم
گل بلبل ، شـــــور و شعــــــفش افزون ، از حـــد شمار آمد رو جان
جـــــهان را جو ، اســرار نهان را جو ، شیرازه ی جان را جو ایمان و امان را جو ، هان رطل گــران را جو ، کاین نوش گوار آمد وه وه
که ســـــرور آمد ، حور آمــد و نور آمد ، نــور آمد و حــور آمد دل در
شر و شـــــور آمد ، در رقص شعــــــور آمد ، یار آمد و یار آمد زنبق
چو شکوفـــــا شـــــد ، دنیا همه زیبـــا شد ، صد عقده زدل وا شد دل
یکسره شیـــــدا شد ، اسبـــــاب طرب اکنـــــون ، افزون ز هزار آمد تاریخ
ولادت را ، گفـــــتم من و دُر سفـــــتم ، بنـــــگر که چه ناب آمد « گل
گل بدمــــــد باما ، همتـــــای قنـــــاری ها ، همـــزاد بهار آمد » هرگز بدبخت تر از آنهائی دیده اید که سواری میدهند بیچاره ، بعضی ها ، به زعم خودشان مرکب خوش رکابی یافته اند که ، به هیچ قیمتی حاضر نیستند از آن پیاده شوند . خوب که فکر می کنم ، بدن ، بار بیهوده ای است که با خود حمل می کنم !!! کاش دیوژن بودم . با دیدن چوپانی که با دستهایش آب می نوشید ، تنها دار و ندارش را ، - کاسه ای که برای نوشیدن آب همواره با خویش داشت - به دور انداخت و گفت : چه بار بیهوده ای با خود حمل می کنم !!! آن گونه که پیداست ، نه اصالة الماهیتی ها به وجود عشق پی بردند !!! و نه اصالة الوجودی ها ، ماهیت عشق را درک کردند !!! وگرنه در بداهت اصالت عشق ، تردیدی به خود راه نمی دادند . ما همه رفتنی ایم . عشق می ماند و بس !!! در صـــــفای شکــــــفتن امّـــید چشمه ی انتــــظار مـــن هستی در ترانـــــه ترانــه ی شـــــادی نغمه هــــای هَـزار مـــن هستی آفــــتـــــاب فـــــضـــــای آزادی روشنـــای دیـــار مــــن هسـتی لحظه لحظه شکـــوه سرمستی مایـــــه ی افتخــار مــن هستی بی تو بی پشتـــــوانه می گردم توهمـــــه اعتبـــــار من هستی من قمر هستم و توای خورشید روشنـــــای مـــــدار من هستی
چکمه بپوشید و شال و کلاه کنید ایمان برف از باور پارو بالا رفته است بوس کرده است . آنگاه ، به کوچه وخیابان بیائید و بچّه ها را ببینید که ، با چه خلوصی شال و کلاهشان را نذر آدم برفی کرده اند و خود سرسره بازی می کنند . زمهریر زمستان را گورستان اخلاص خود کرده اید !!!
هی غروب از پی طلوع و هی طلوع از پی غروب نه ، دقیقتر بگویمت : هی غروب می کند طلوع و هی طلوع می کند غروب کوه ، کوه ، کوه ، همچنان که کوه بوده است ، کوه مانده است . برقرار و باشکوه ، سرد و گرم روزگار را چشیده خوب . گردباد ها ، بارها و بارها و بارها ، زور خویش را محک زدند و می زنند ! کوه را زجا نمی کَنــَد شتاب گرد بادها !!! رود ها اگر که پشتتشان به کوه ها نبود گرم ، دستشان به بیکرانگی نمی رسید . دست کوه اگر به آسمان نمی رسد ، پس چرا طلایه دار پایداری است ؟!!! در مسیر گرد باد ها هی بـِتـَـــن ، بـِتــَـــن ، بـِتـَََن ، بـِتـََـــن بتـَََن ، مثل عنکبوت ها ، هی به رخ بکش نبوغ خویش را . دام خود بگستران به هر کجا که خواستی طعمه ی تو هیچ چیز ، جز خودِ تو هست ؟!!! هی ورق بزن ، ورق بزن ورق بزن هی ورق بزن کتاب خاطرات خوب و زشت خویش را ماجرای زندگانی تو واقعا همین نبوده است ؟!!! هی رقم بزن ، رقم هی رقم بزن تو سرنوشت خویش را !!! تو ، توئی تو از تبار رودها اگر پس چرا نمی شوی تو رهسپار بحر ها ؟!!! مثل نهر ها ؟؟؟ نگفتــــــی که چـــــه بــوده ســت خلاف دل شیدام اگـــــــر باورت اســــــــت اهـــــل خلافه دل شیدام بـــــه پایــــــان نرسیـــده ست مصاف دل شیدام ؟ مگـــــر چنـد کشــــــد حبــــس اضافه دل شیدام ؟ نهاده ســـــــــت اگـــــــر رو بـــه خرافه دل شیدام نگـــــــــوید و نگفتـــــــــه ســـت گزافه دل شیدام به والله نشســــــــته ســـــــت بـــه قاف دل شیدام که در عشـــــــق تــو رو راسته ، صافه دل شیدام چو شـــــــــد نرگــس جــــــادوت مطاف دل شیدام عجب هـــروله ای داشـــــــت دل از شوق وصالت کـــه مقبـــــــــول تـــو افتــــــــاد طواف دل شیدام خــــــــدایا رســــــــد آن روز خـــلایق همه یکسر ببینــــــــــند از انــــــــــدوه معــــــافه دل شیدام ؟
نخـــــندید ، بگـــــریـید بـــــــــــه داغ دل شیدام دَمَغ هستم و منگ اســـــت دمــــــاغ دل شیدام دمـــــیده اســـــت گل عشــــق به باغ دل شیدام نسیمــــــــی که وزیده اســـت به راغ دل شیدام بـــــه امّـــــید تو روشنـــــست چـراغ دل شیدام نگـــــردیده جـــــز انــــدوه ، ایــــاق دل شیدام شـــــرر خیـــــز نیابیـــــد چـــــو تاغ دل شیدام فــــــروغــی هـــــپروتی اســـت فراغ دل شیدام در این مخمـــــصه از عشق تو داغه دل شیدام کشیده اســـــت کشیده است زشوق تو بلا شک به دریاچــــــه ی امّــــــــــــید دماغه دل شیدام در این سینه بسی رود بســی جلگه و دریاست گریـــــــــزیم و گـــــزیریــــم نبــاشــد ز جفاهات دمد حیرتم از این که شرر خـــیز هواری است به سر نیست خیالیم ، پر است ارکه از این پس قراریـــش نمـــــانده سـت در این سیـــنه دلم را نگو سرمه ی چشمــان تـــو خوناب دل ماست
از خنده روده بُر خواهم شد ، وقتی ، دست بر شانه ی راست نعشم خواهی نهاد ، و اینگونه تلقینش خواهی داد : إسمَع ، إفهَم ، یا إبراهیم إبن ماشاء الله : هَل أنتَ عَلَی العَهدِ الّذی فَارَقتــَــنا مِن شـَهَادَةِ أن لا إلَهَ إلا الله.....؟ نعشم را بی خیال مرا باش . وصّی ام را گفته ام : پیش از آنکه نعشم را در حفره ی گور نهند ، مزد تو را بر کف دستت نهد . سبّابه ام بر شانه ی توست با من بخوان : إنّک مَیّتٌ وَ إنـّهُم مَیِّتُونَ * وَمَا أَنتَ بِمُسْمِعٍ مَّن فِي الْقُبُورِ ** ثـبّتـَکَ اللهُ عَلَی القَولِ االثـّابِتِ . 00000000000000000000 * (سوره ی زمر/ آیه ی : 30) ** ( سوره ی فاطر آیه ی : 22 )
دریا دریـــا آشــــــوبم ، ساحــــــل ساحــــــل آرامم شیرین شیـــــرین می جوشد ، تلخی تلخی بر کامم از هر ســـــو خوردم سـنگی ، سرشارم از دلتنگی بیـــــزارم از هر رنــــــگی ، از ما از من سرسامم موجم موجـــــم بی تابــــــم ، بیــداری دارد خوابم در رقـــــص آمد محــــرابم ، تکبــــیرات الأحرامم مجنون مجنون می روید از سر تا پایم ای دوست لیـــــلائی برد از مـــــن دل ، افکند آسان در دامم می خواهـــــد گر در بندم ، تا در بنـــدم خرســندم می تابـــــد اینجا شمــــسی تـــبریزی تــر بر بامم سرمست از این اشــراقــم ، از جان از دل مشتاقم اسماعیـــــلم
اسحـــــاقم ، تسلیــــمم خواهــد رامم طوفــــان
طوفان طغیانم ، طغیان طغیــان عصیانم عصیـــــان
عصیــــان ایمانم ، حیــرانم از اسلامم سرتا
پا چون احساسم ، از چنــد از چون نهراسم بی
پروا از وســـــواسم ، راســـختر در هــر گامم نـَفیِــــــی
إثبــــــَاتٌ أخــــرَی ، إثبــاتِی نـَفــیٌ ٌ آخَر مَــــآ
فِـــــی قـَلبِـــــی غَیــرَ الحُـبّ ، الله الله ابرامم مستم
مستــــم تا هستم ، هســتم هســــتم تا مستم بگسستم
تا پیوســــــتم ، از خــود بــر گل
اندامم عنقا
عنــــــقا پــروازم ، در پــــــروازم ممــــتازم سر
حالم ســــــر افــرازم ، مـی نازم من بر
نامم باید
در آتش ســوزم ، بــی غل یا بی غش سوزم همچـــون
سیاوش سوزم ، گــر می پنداری خامم درویشم
بی کشــــــکولم ، بــــس از استغــنا لولم از فقر
از حاجت فولـــم ، خوش باشــد سرانجامم دریا دریـا
آشــــــوبم ، ساحــــــل ساحــــــل آرامم شیرین شیــــرین می جوشد ، تلخی تلخی بر کامم
قناری چـون که بیــند گل ، گریبان باز می رقصد بهــار آئیــــــنی دامـــــــان پاکــــــت را بنازم من نیازم چون که بیــند در وقــــارش ناز می رقصد سحر خیز از نگاهــت شد دلم در سینه از شوقت سرم چون شعلـــه بر اندام ســــرافراز می رقصد اذان گفتنــد و در محـــــراب ما هنگامه بر پا شد جرس تنـها شتاب افــــــزا نگـــردد کاروان ها را که مــنزل نیــــــز تا انجــــــام از آغاز می رقصد مخواه از مـن بمــــاند سر به مُهر اسرار شیدائی که دست افشان ضمیرم مســـــت با هــر رازمی رقصد به هرســـازی که خواهی زد به رقص آئیم ما زان رو اهورائی ترین چشمی که ما دیدیـــــم چشمت بود در آن هرطرفــة العینی دو صـد اعجاز می رقصد گزیدم در حریمـت اعتــــکاف از فـــــرط مشتاقی چو دیدم از شمــیمت قاصـــــدک طنّاز می رقصد
پایـــداری دارم امـــــــــّا در فنــــــــــــای سوختن شعلــــه بر می خــــــیزد آهم از نهاد امّا ز شوق تا بســــوزم باز می افـــــــــــتد به پــای سوختن هرسحرچشمم فروغـــــی تازه می یــــابد، چرا ؟ بـــس کــه بیتــــــــابم بـــــــرای ناشتای سوختن هیچ نشـــناسیم ســـــــر از پــــــای در بزم شرار دارد ایــــن دل همچـــــو شمعی خطّ سیر ثابت از کس ندیــده ست و نخــــــواهد دید بی تردید پس هرکه همچون ما دلش طرفی نبست ازعشق هیچ شـــــعله در سینــــــای دل داریم مـــــا در اهتزاز سوختیـــــم امّــــــا کســـــی خاکستری از ما ندید بــــــود ها بر بـــــــاد خواهـــــد داد از مـا دودها « شیخ صنعـــــــان خرقـه رهن خانه ی خمّارداشت » جامـــــه بـــــر اندام ما دیدی که تاول تاول است ایمنم مــــــن از خطا پیمـــائی پاهـــــــای خویش در وجــــــودم از بقـــــایای عرض چیــزی نماند جوهــرم دارد هنـــــوز امّــــــا بنــــــای سوختن این غزل { ذوالرّدیفین } است و در تاریخ ادبیات فارسی بی نظیر !!! بالیـــــــده تــــــا تـــــلاطم دریــــا
از آب ها غم در دلـــــم جوانـــــه زنـــــد با عذاب
ها در
سینه می تپــــد دل خونم چه سود هست خرّم
اگـــــر که دامـــــن صحــــرا از آب ها ابلیـــــس
ای لعیـــــن خــــــدا دور شو زما کم
دیده ایـم از تو مـــــگر مــــا عذاب ها ؟ سبز است اگر صـــحیفه ی در یا گمان کنم گیرا شده ســت مــــــوج تمـــــنّا از آب
ها یا
رب بگـــــو که سیــــل فنائی شود روان تا
از گلیـــــم مــــــا بکشـــــد پا عذ اب ها شق
القـــــمر نه کم زند از ما سر ای خدا روغـــــن
گرفـــــته ایم کــم آیا از آب ها ؟ یوسف چه بی خیال کشد حبس واین عجب خوش کـــــرده جا به جان زلیخا عذاب ها هرگـــــز
به بوی تحفه ی کنعان نمی رسد چشمــــش
چو گلســتان نشود تا از آب ها ای
دل بتـــــرس از سکـــرات الممات هان زان
لحظـــه هست چون که مهیّّا عذاب ها گردیـــــده آب اگر کــه ز عشقت بگیر پس یوســـــف ســـــراغ روی زلیـخا از آب ها مختـــــار
نفــس خویش اگر هستم ای خدا مَـــــا
قُبــــحُ مَـــــا فَعَلتُ بِها ؟ مَا عَذَابُها ؟ آری
مــــــرا بُوَد به یقیـــن اعتقاد ، هست هر
نعمـــــتی که هســــت به دنیا از آب ها بی روی یار از ســـــر مـا بر نداشته ست دست ازمیـــــان عالـــــم رؤیــــا عذاب
ها تفتیده از شـــــرار عطــــش قلـب هر کویر سرشار شـــــد قریحــــه ی دریا از آب ها از فرط تشنــــگی نبود شک که هـر گـَوَن احســـــاس می کند چو عزب ها عذاب ها آونـــــد های ساقـــــه ی گل می کند بسی گلخنده های
غنچــــــه شکـــوفا از آب ها از روز اوّلی کـــــه خــودم را شنــــــاختم در دل همیشــــه می زده در جا عذاب ها ماننـــــد کـــوه
های جهـــــان پایـدار ماند هر درّه ای که
یافتـــــه ژرفــــا از آب ها مجــنون نبـــــوده ایـــــم ولی دیده ایم از سـوز وگــــــداز دوری لیــــــلا عـذاب ها بی آن که پایشان بشــــــود تر گذشته اند حوّاریــــون حضـــــرت عیسی از آب ها انصاف وعدل چرخ
فلک را ببین که هیچ با مــــــا نکـــــــرده
اند مـــدارا عذاب ها
تا کـــــه نقـــــشی بر درختـــــی یادگــار انداختیم خویـــــش را بیهـــــوده از چشـــم بهار انداختیم چون به دست خویشتنش از برگ و بار انداختیم نعـــــش او را وای مــــــا در پای خــار انداختیم گونه ها را گـــــر به ناخــــــن ها شیـار انداختیم بیخــــــود امّــــــا داس هامــــان را کنار انداختیم ریسمـــان را قــــوّتی گـر بود ، بود از قــُوتِ مو وای مـــــوئی را به غفــــــلت از شمــار انداختیم بر مگر مــی آیـد از بهــــلول عاقـــــل هیچ کـار چـــــون جنـــــون عشـــق را از اعتبـار انداختیم مهـــــره ی مـــــاری نمی آمد به دست ما چرا ؟ بنـــد انگشـــــتی اگــــــــر در حلـق مار انداختیم آفتـــــی بود ایـــــن که ما بر کشـــتزار انداختیم تف اگــــــر از غیـظ خــود بر روزگار انداختیم در دل خـــــود ره نده هـــرگز هراس از اختلاس جیب ما خالی اســت اگر از پول ناس از اختلاس دست می یابـــی تو چون بر اسکناس از اختلاس گر ذکور مـا شـــــدند اکـــــنون اناث از اختلاس جدّی امّــــا تو نمـــــی گیری عُطاس از اختلاس گر درازی مـــــی کند دست خواص از اختلاس یَا غِیَـــــاثُ المُستَغِـــــیثِین الغِیـــــاث از اختلاس دار معـــــذورم نـــــدارم من حـواس از اختلاس می گذاری با شریـــــکانت کــــلاس از اختلاس } ازاختلاسIf you want we wont pass{ مَن یَقُــــولُ رَبّـَـــــنا شُکراً ، سپاس از اختلاس؟ گل زدی گل آفرین چون با سه پاس از اختلاس جلوه ی زرمی دهی چون بر نحاس از اختلاس ریخـــــته گر بر زمیــن خون نفاس از اختلاس مـــــرغ سوخـــــاریتان قد قد قداس از اختلاس خانه ی ما را تــو ویران از اساس از اختلاس اقتصـــــاد مــملکت پا درهـــــواس از اختلاس بسته ای از پشت دست عمروعاص ازاختلاس چون همینـجا می زنی با حورلاس از اختلاس جمله می نالند اگر ازعام و خـاص از اختلاس آی ای قاضی القضاة مـــــملکت بیـــــدار باش خواب اگر باشی نمــــی ماند پلاس از اختلاس یا رب از روی کــــرم از ما نگـیری تو به دل قطع اگــــــر کردیـــــم ما با تـــــو تـمـــــاس از اختلاس « دوش با من گفت پنـهان کاردانی تــــیزهوش » لا یَصــــــیدُ فــِی سَبـِـــــیل الله السّــــــنّور ، موش می نشینی با کســی پروات باشــــد لیــک از آنک نا خـود آگاهـــــانه بر تو راه یابــــد خُلق و خوش گر چـــــه بینی مـــار کبری پــــا نـــــــدارد زینهار صد قدم آید به سویت یک قدم رفــــتی چو سوش الحـــــذر از جهل و غفـــلت الامــــان از نیش مار الفـــــرار از دخـتران زشتـــــخوی شیــــک پوش همسرت گر قصــد تجــــدید الفراشت هست ، هان شوهر خــــــــود را نمــــی خواهد ببیند با هووش اقتدا گـــــر عاقــــلی هرگـــــز مکـــــن بـر کلّه خر کلّه اش گـُنده ست لیکن مغز و عقلی نیست توش خر همان خر هســــت پالانش عوض گردیده است هیچ فرقی نیست جانا بین « اوباما» و« بوش » خوک بد بوئی نجـــــس تر از سگــی مردار خوار حیرت اندر حیرت آمـد هست او ، با ، مـا و بوش عالـَـــــمی را می دهـــــد از خــود فراری لیـک ما ای دریـــغا گوئیـــــا غوکـــــیم در مـــرداب ولوش کار خــــــود را می دهـــــد ترتیب بی پـــــروا اگر گرگ می بیــند تو را از فرط غفـلت نیست هوش لحظـــــه ای باشی اگـــــر غافـل حقـــــت را ظالمی می خورد چون راحة الحلقــوم و مشتی آب روش هی تو حـالا روز و شب بنشین و نفرین کن بر او گیر با نفــــرین نخواهـــــد کرد حقـّــــت در گلوش گفـــــت کاندیـــــدای مجلـــــس من اگــر رأی آورم غرق می گـــردید ای مردم شما در عیش و نوش رأی دادیــــم و بـــــه مجلــس رفت آن بی خاصیت هرگــز از او مــا نپرسیدیم عیش و نوش کوش ؟ چون سخن در پــــرده می گــوئی نمی فهمد کـسی « یا سخن بی پرده گـوای مرد عاقل یا خموش » وقتـــی کـــــه در اوج مستـــــی ، از شهــــــد پیمانه ی دل مــســت از شـراباً طــهوراً، -«کـأسـاً دهاقا» *- نــه ی دل، ســــر دادی از جـــــان سرودی، بـــــالــــی به بالا گشودی «رندانـــــه آخـــــر ربـــــودی، جامــی زخمخانه ی دل» وقتـــــی کـــــه فهمـــــیده عاشق، جامیـــــش گردیده لایق - «رنگین چو برگ شقایق خونین چو افسـانه ی دل»- هرگـــــز نه، پـــــروا نـــــدارد، جز ایـن نه، سودا ندارد تصمیـــــم جان بازی از نـــــو، وین بــــی محابانه ی دل می پرسد از دل که باید، نــَـــک جانـــــم از تـــن برآید؟ سر می سپـــــارد چـــــو پاسـخ، آری بُــوَد، یا نه ی دل رزم است و بزم است و عزمی، جزم اینک اندر سر من مطرب! طـــــرب افکـــن اینجا، ساقی! طهورانه ی دل آمـــــد چـــو فصـــــل بهـــــاران، باریـده در دشت باران خـــــوش مـــــی چمــد در گلستان، کبـک خرامانه ی دل دنیـــــاسـت فـانـی همانا، اوج اســـــت باقـــــی و مانـــــا «فهمـــــیده» فهمـــــیده جانا، از پیــــر فـــرزانه ی دل «فهمـــــیده» فهمـــــیده آری، به زین نبوده ست کاری در راه حـــق جـــان نثـــــاری - ترفنـــــد رندانه ی دل - جُـــهـّـــال و گوساله ای زر، مائیـــم و در سینــــه و سر میــقات موســـــائی جــــان، منشـــــور دهـــــگانه ی دل * إنّ للمتّقین مفازا . حدائق و أعنابا . و کواعب اترابا و کأساً دهاقا ( سوره نبأ –آیات 31 تا 34) 
به پاكي ،
به مهتاب و آفتاب .
سوگند بر سپيده دم.
تو ،
اي پليد محض،
اي بي شرف ترين سياه بخت روزگار
سوگند مي خورم به خداوند انس و جن
در قعر قعر قعر جهنم
تو راست جاي .
از مادرت بپرس ؟
بي شك و شبهه مادرتو هست بي خبر
از اينكه تو،
از نطفه ي پليد كدامين كثيف مرد
باليده اي مگر كه شدي دشمن خداي .
اين يك مباهله ست !!!
نفرين حق به من و دودمان من
اگر اين حرف ، هست نادرست .
نفرين حق به تو و دودمان تو
اگر اين ادّعاست حق .
همه بگويند :
سر از جنون در آوردم كه عاشقت شدم .
امّا من بگويم :
عاشقت شدم كه سر از جنون در آوردم.
ترجمه :
Let this be another Copernicus Revolution
Let everyone say that:
I fell in love with you because I had gone mad
But I say:
I have gone mad because I had fallen in love with you!
و گمان می کنند که سواری می خورند ؟ !
با آنکه خودشان هم عاشق بودند !!!
از خدا غافل ها !
خودشان را گم کرده اند ،
فکر می کنند که تو را سر به نیست کرده اند !!!
حال آنکه تو ،
سالهاست خود را یافته ای ،
و خدایت را .
نه بلکه ،
خدایت را یافته ای ،
و خودت را .
اصلا چه فرقی می کند ؟
هر دو را یافته ای
هم خودت را و هم خدایت را .
{ و لا تَکُونوا کَالّذینَ نَسُواللهَ فَأَنسَاهُم أَنفُسَهُم }
فرق تو با آنان در این است که ،
تو ، زنده ای حتی اگر تو را کشته باشند
وَحُسنُ المَآب .
و آنان ،
مرده اند حتّی اگر گمان برند که زنده اند !!!
وَبِئسَ المَصِیر .
یقین دارم
قذافی پس از مرگش بارها با خود گفته است :
کاش امام موسی صدر بودم !!!
و تو ، - در هر حال – پروردگارت را سپاسگزاری می کنی که
قذّافی نبوده ای و نیستی !!!
چرا که خواهد رسید
جاودانه روزی که دریابند ،
آنان که خواستند نور خدا را با فوت خاموش کنند ،
که آتش جهنّم را شعله ورتر ،
و لهیبش را ، سرکش تر ساخته اند .
{ وَ إنَّ اللهَ لا یُخلِفُ المِیعَادَ }
روح فصـــــل بهـــار من هستی
وقتی که ،
و سماجت سرما و یخبندان ناودانها را زمین
و شما ،
و فقط مواظبید که سرنخورید و آسیب نبینید !!!
راستی که
از چه می نالیم اگـــر نابارور باشــــد درخت ؟
غنچه تا لب باز کــــــرد و مثل گل پژمرد و مُرد
باز می گـــــردد مگر چیزی که رفت از دست ما
گر چــــه باران را دریــغ از کشتزاران داشت ابر
یاس ها از یأس ما سر خورده می گشتند ، وای
روزگار امّـــــا نمی خــــــندد مگـــر بر ریش ما
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
لینک های مفید
طراح قالب
امكانات سايت